Verwonderen. Dat woord doet me niet veel vandaag. In ieder geval niet in positieve zin. Ik voel me namelijk niet goed. Wat zeg ik dat toch weer keurig. Ik voel me k.. mensen, ik voel me ronduit K..!
Ben moe. Ben heel erg moe. Voel me wanhopig. Geen zin meer om door te gaan. Mijn werk, mijn familie, mijn huwelijk, mijn dromen, ikzelf, ze wegen vandaag te veel. Heb er even geen zin meer in. Op zich verwondert dit me wel. Hoe kan dit eigenlijk? Waar komt dit wanhopige gevoel vandaan?
Een paar weken geleden voelde ik me nog zo ontzettend goed, had ik na lange tijd weer alle energie van de wereld, kon ik bergen verzetten, zag ik licht aan het eind van de tunnel. Dus ja, eigenlijk verwondert dát me wel, dat ik me nu zo belabberd voel.
Wat me ook verwondert is dat ik nu anders omga met deze gevoelens, deze negatieve emoties. Ze morgen er zijn en ik begin langzamerhand te geloven dat ze er moeten zijn, hoe vervelend het ook is. Ik pak het prachtige boek ‘De Ontknooping’ van Marinus Knoope erbij. Hij schrijft:
Betreed het duister. De emoties zwaarmoedig, wanhopig en depressief, verzorgen een rondleiding in de duisternis binnen jezelf. Als je de duisternis afwijst en probeert te ontlopen, ontmoet je zwaarmoedigheid, wanhoop en depressie. Deze emoties brengen de duisternis alsnog stevig onder de aandacht.
De bijzondere kracht van deze angstaanjagende emoties, is hun vermogen ons naar het duister in onszelf te leiden. Een reis die we, net als een boom die zich terugtrekt in zijn wortels, geregeld moeten maken om contact te onderhouden met de bron. De bron van onze drijfveren, wensen, idealen en onze opdracht.
In onze cultuur worden tal van emoties onderdrukt. Het meest rigoureus echter gaan we aan de slag met gevoelens van depressiviteit. Er leeft een enorme angst voor en afkeer van deze emoties. Er wordt meer tegen gestreden dan tegen welke cluster van emoties dan ook. Het gebruik van antidepressiva is in het westen inmiddels wijdverbreid. Vanwaar die zo negatieve houding tegenover een zo nuttige en cruciale emotie voor het functioneren van een scheppend mens?
Wie depressief is, is het contact met zijn bron, met de zin van zijn bestaan kwijt. Je hebt er even helemaal geen zin meer in. Om de verbinding met de zin van je bestaan te hervinden, moet je daar zijn waar de antidepressiva je weg willen houden. Namelijk bij de duisternis in jezelf. Het contact met je bestemming vind je niet door steeds harder te gaan werken, niet in bevlogenheid, noch in de euforie, maar door een ontvankelijke houding tegenover het duister in jezelf.
Wie zich welbewust en met geconcentreerde aandacht overgeeft aan een ontmoeting met het duister in zichzelf, het duister niet ontwijkt, veroordeelt of afwijst, maar nieuwsgierig onderzoekt, zal na enige tijd juist in dat duister contact maken met zin en betekenis van zijn eigen individuele bestaan.
Ik ga de uitdaging aan. Ik wil die duisternis wel ontmoeten. Ik zal hem niet ontwijken, veroordelen of afwijzen. Het is zoals het is. Hier en nu. Op de een of andere manier heb ik daar wél zin in. En dat verwondert me.
#WOT Write On Thursday. Dat is waar #WOT voor staat. Een initiatief van Karin Ramaker. Iedere donderdag presenteert zij een woord waarmee ik – net als vele andere bloggers – aan de slag ga voor een blog. Deze week het woord "Verwonderen".
Laatste reacties